rvds

Een aantal jaren gelden raakte mijn vriendin in verwachting. Totaal onverwacht, en ineens stonden we voor een keuze. Want we waren net een jaar samen en eigenlijk nog helemaal niet toe aan kinderen. We maakten in die tijd veel ruzie en hadden nog geen idee of we uberhaupt wel bij elkaar wilden blijven. Ik wist niet eens of ik wel kinderen wilde.

Mijn verstand zei dat dit veel te snel ging allemaal, en dat het geen goed idee was om nu al aan kinderen te beginnen. Mijn gevoel zei: het maakt niet uit of het een goed idee is of niet, je wilt dit gewoon doen.

We hebben drie weken de tijd genomen om de keuze te maken. Kleine Pepijn is inmiddels bijna drie. Mijn hart heeft de beslissing genomen, mijn verstand werd grotendeels genegeerd.

Heb ik er goed aan gedaan om mijn verstand te negeren en mijn hart te volgen? Ja en nee.

Want, het bleek inderdaad veel te snel te gaan. Toen we besloten dat we het kind gingen houden werd er van alles in gang gezet - ik verhuisde als inwoner van Amsterdam naar een klein dorpje op de Utrechtse Heuvelrug, ver van het woelige fladderbestaan dat ik had in de stad, en ging samenwonen met mijn vriendin. Ik stopte met mijn freelance schrijfwerk en liet me omscholen tot software-ontwikkelaar. Ik kocht een auto en was ineens forens geworden. Ik ging van vrije vogel naar werkende huisvader, in ongeveer een maand.

Mijn verstand had me gewaarschuwd: dit gaat te snel. En het gíng te snel! Zoveel verandering in een keer, ik ben er eigenlijk pas net van bijgekomen. De periode van zwangerschap en de eerste maanden daarna waren voor mij heel zwaar. Ik voelde me alsof ik uit mijn oude leven was gerukt en wilde eigenlijk vooral weer terug - terug naar de feestjes, terug naar mijn bruisende flirtleven. Dit heeft voor veel stress gezorgd, bij mezelf en ook bij mijn vriendin. De eerste weken na de geboorte vond ik het moeilijk om er te zijn als vader - ik wilde me vaak het liefste gewoon afsluiten van de intense gebeurtenis en verstopte me achter mijn computer, in mijn opleiding.

Had ik dus maar verstandiger moeten zijn, toch? Misschien. Maar inmiddels zijn we alweer veel verder. Ik heb de tijd gehad om te rouwen om mijn oude leven, om tot rust te komen en te landen in mijn nieuwe bestaan als vader. Mijn leven is gestructureerder nu, ik woon tussen de bossen en werk vanuit huis. De baby, die de eerste maanden nog een hulpeloos wormpje was, is nu een blije dreumes die me elke dag weer blij maakt. En Babette en ik staan dichter bij elkaar dan ooit - ik leer voor het eerst in mijn leven wat het echt betekent om verbonden te zijn met iemand, om in relatie te leven. Het gezin geeft mij -ondanks de intensiteit van samenleven- vrede in mijn hart.

Ik heb mijn hart gevolgd en mijn verstand genegeerd, en beide hebben ze mij goed gegidst: want het was inderdaad heel onverstandig om een baby te krijgen, én het heeft me heel veel moois gegeven.